پرستاری یعنی زندگی

هیچ داری از دل مهدی خبر؟
گریه های هرشبش را تا سحر؟
او که ارباب تمام عالم است، من بمیرم سربه زانوی غم است.
شیعیان! مهدی غریب و بی کس است .
جان مولا معصیت دیگر بس است.
شیعیان! بس نیست غفلت هایمان.
غربت و تنهایی مولایمان؟
غافل از مهدی زهرا گشته ایم من که دارم ادعای شیعه گی
من چه گویم من به جز شرمندگی؟

مولا جان !
لمس کن کلماتی راکه برایت مینویسم تابخوانی وبدانی
چقدر جایت خالیست ....
تابدانی نبودنت ازارمان میدهد.
لمس کن نوشته هاییکه لمس ناشدنیست
وعریان ،که ازقلبم به قلم وکاغذ میچکد
لمس که گونه یم راکه خیس اشک است
وپرشیار
لمس کن لحظه هایم را...
تویی که میدانی من چگونه عاشقت هستم
لمس کن این باتو نبودن ها را
لمس کن .....